تنها ترین تنها

اگر ايران به جز ويران‌سرا نيست

من اين ويران‌سرا را دوست دارم

اگر تاريخِ ما افسانه‌رنگ است

من اين افسانه‌ها را دوست دارم

نواي ناي ما گر جان‌گداز است

من اين ناي و نوا را دوست دارم

اگر آب و هوايش دل‌نشين نيست

من اين آب و هوا را دوست دارم

به شوق خارِ صحراهاي خشكش

من اين فرسوده ‌پا را دوست دارم

من اين دل‌كش زمين را خواهم از جان

من اين روشن‌ سما را دوست دارم

اگر بر من ز ايراني رود زور

من اين زورآزما را دوست دارم

اگر آلوده‌ دامانيد، اگر پاك

من اي مردم، شما را دوست دارم

ترسم اين است که پاييز تو يادم برود
حس اشعار دل انگيز تو يادم برود 

ترسم اين است که باراني چشمت نشوم
لذت چشم غزلخيز تو يادم برود

بي شک آرامش مرگ است درونم،وقتي
حس از حادثه لبريز تو يادم برود

من به تقويم خدايان زمان شک دارم
ترسم اين است که پاييز تو يادم برود

با غزلها ت بيا چون همه چيزم شده اند
قبل از آني که همه چيز تو يادم برود

تنها نه پري پيكر و گل پيرهني تو